Kanser ve Çocuk Üzerinden Sürekli Bağış Döngüsü

Kanser ve Çocuk Üzerinden Sürekli Bağış Döngüsü

Bir otobüs durağında, şehir hayatının sıradan akışı içinde duruyor afiş. Kırmızı zemin, gülümseyen bir çocuk ve büyük harflerle yazılmış bir çağrı: “Bağışlarınızla önce çocuklar iyileşsin.” Bu afiş, yıllardır Ankara'da karşımıza çıkan, artık neredeyse gündelik hayatın bir parçası hâline gelmiş bir görsel dilin devamı. Afişin üzerinde yer alan isim ise kamuoyunun yakından tanıdığı Lösemili Çocuklar Vakfı (LÖSEV). Ancak tam da bu tanıdıklık, bazı soruları kaçınılmaz kılıyor. ⚠️ Sürekli Bağış, Sürekli Çağrı: Yıllardır Kurban Bayramı’nda kurban derisi bağışı, yılın geri kalanında ise “sürekli bağış” mantığıyla ilerleyen bir sistem var. Bu çağrıların neredeyse hiç bitmemesi, doğal olarak şu soruyu doğuruyor: Bu kadar uzun süredir, bu kadar yoğun bağış toplanmasına rağmen neden hâlâ aynı aciliyet dili kullanılıyor? Türkiye’de Sağlık Bakanlığı’na bağlı onkoloji hastaneleri, üniversitelerin çocuk onkoloji bölümleri ve kamu tarafından finanse edilen tedavi süreçleri varken, vakfın rolü tam olarak nerede başlıyor ve nerede bitiyor? Kamuoyuna bu sınır net biçimde anlatılıyor mu? Lösemili çocuk sayısında artış mı var? Eğer böylesi bir artış var ise sebepleri nedir? Tüm çocuklar risk altında mı? On yıllardır toplanan bağışlarla: * Onkoloji alanında yeni bir ilaç, yeni bir tedavi yöntemi ya da yeni bir teknoloji geliştirildi mi? * Sağlık Bakanlığı ya da üniversitelerle ortak, sistemik ve kalıcı bir bilimsel çıktı üretildi mi? Eğer bunlar yapıldıysa, neden toplum bunu yeterince bilmiyor? Eğer yapılmadıysa, bu kadar büyük bir mali kaynağın uzun vadeli etkisi nedir? Yoğun Duygusal Vurgu ⚠️ Görsellerde sürekli lösemi tedavisi gören çocukların kullanılması, toplumda güçlü bir duygusal etki yaratıyor. Ancak bu durum, zamanla yoğun duygusal vurgu diline dönüşmüyor mu? Sürekli hasta çocuk yüzleri üzerinden ilerleyen bu iletişim yöntemi, bağış motivasyonu yarattığı gibi insanlarda kanıksama duygusu da üretiyor olabilir mi? Asıl Soru: Neden Bitmiyor❓ Belki de en kritik soru şu: Neden bu kadar paraya hâlâ ihtiyaç duyuluyor? * Vakıf keşke sürdürülebilir bir gelir modeli oluştursa, * Yoksa gerçekten on binlerce çocuğun tüm yükü bu yapının omuzlarında mı? Eğer ikincisi doğruysa, bu durum başlı başına kamusal bir sorun değil mi? ⚠️Kamuoyuna Açıklama Çağrısı: Bu metin bir suçlama değil; önemli bir Vakfa iletişim dilini sorgulaması çağrısıdır. Toplumdan on yıllardır bağış isteyen her yapı gibi, LÖSEV’in de şu sorulara açık, şeffaf ve ölçülebilir cevaplar vermesi gerekir: * Toplanan kaynakların hangi oranı doğrudan tedaviye, hangi oranı yönetsel giderlere gitmektedir? * Vakfın uzun vadeli çözüm vizyonu nedir? Çünkü sürekli bağış istemek bir yöntem olabilir; ancak sürekli bağışa ihtiyaç duyulması Vakıf tarafından sorgulanması gerekir. Not: Bu metni çevremde bulunan eski bağışçılarınızın kullandığınız görsellerden duyduğu rahatsızlığı ifade etmek için kaleme aldım. Lütfen çocuklara verdiğiniz hizmetleri bu tarz kampanyalarla gölgelemeyin. Bağış kampanyaları yerine çocukların nitelikli beslenmesi, egzersizi, mental sağlığı gibi hayati unsurları da kampanyalara dönüştürün.